maandag 25 augustus 2014

Maximum snelheid voor fietsers?

Op de Telegraaf website stond vandaag een curieus berichtje over een proef met een maximum snelheid voor de fiets. Het bericht is ook te vinden in de Franeker courant. Het gaat om een proef op twee fietspaden, ook velomobielen worden genoemd als notoire hardrijders. De proef is in samenwerking met de fietsersbond, alhoewel ik daar niets op de site kon vinden.

Kunnen we binnenkort politieagenten met lasergun op het fietspad verwachten? Komt er een fietsflitspaal? Gaan we een bon krijgen? Ik denk het niet. Men rept over het grote verschil in snelheid tussen de verschillende typen fietsen. Moeten mensen dan voortaan ook met een minimum snelheid gaan fietsen? En hoe zit het met snorfietsen die vaak veel te hard rijden?

Toch, een proef, daar kan ik niets tegen hebben. Altijd goed om te testen of het werkt. Maar: Op grond waarvan zijn de fietspaden gekozen? Hoe kan men in 2 weken een serieuze proef doen. Zijn de resultaten van zo'n proef werkelijk representatief of moeten we misschien aan het einde van de periode dat een regenachtige dag met bladeren op de weg heel veel meer invloed heeft op het aantal ongevallen. En stel je voor, er is een verschil, gaan we dat dan landelijk invoeren?

Of krijgen we dan 4-baans fietspaden?

Ik ben benieuwd... Waarschijnlijk horen we er nooit meer wat van.

dinsdag 19 augustus 2014

Geen gezicht (2)

Een zwetende iets te dikke racefietser die, met gekromde rug, uit de wind achter een oudere dame op een e-bike aan fietst.
De dame zit rechtop en trapt haar pedalen rustig in het rond.

maandag 18 augustus 2014

Dag 17 - Terug naar Nederland

Van de kinderdisco heb ik weinig gehoord door mijn oordoppen, maar ik was blij maar één nacht op deze veel te dure camping te moeten verblijven. Eén euro om te douchen, drie voor een klein flesje bier. Ook mijn buren met kinderen overwogen om te vertrekken, zij waren hier naartoe gekomen wegens de 'eisen' van hun kinderen, maar die wilden eigenlijk meer een natuurcamping. Dat lijkt het op onderstaande foto te zijn, maar met een foto kan je smokkelen.

Net een natuurcamping
Overal regeltjes
Het weer was weer prachtig. Rond kwart voor 8 in de fiets. En eigenlijk was het meteen genieten. Ik reed de camping terrein af en was weer op de Vennbahn. De eerste kilometers waren nog onverhard. 

De roadblocks hielden soms een beetje op
Vanaf Waimes bleek alles verhard te zijn. Kruispunten werden duidelijk aangegeven met groen en rood asfalt, de fietsers hadden geen voorrang. De kwaliteit van het asfalt is vaak zo goed dat ook skaters de route kunnen doen.


Prachtig asfalt 


Oversteek plaatsen
Regelmatig zie je oude restanten van de spoorlijn, een station, oud materieel, rails. En elke paar honderd meter zie je borden met informatie, die ik niet tot mij heb genomen omdat ik dat meteen toch weer vergeet, maar voor de spoorliefhebber een walhalla en voor de fietser en reden om te rusten.

Oude stationnetjes







En soms een dure omleiding. Wilde iemand geen fietspad over zijn land?

Ondertussen bleef ik op hoogte:



En toen begon de afdaling, 39 kilometer afdalen naar Aken. Heerlijk je laten gaan en omdat het niet steil is hoef je nauwelijks te remmen. Alleen de laatste kilometers moest er  hier en daar weer getrapt worden. En ineens ben je aan het eindpunt. In de verte herken ik de toren van het drielandenpunt al.
Vanaf Aken meteen doorgereden naar Vaals. Binnen een paar honderd meter na de grens had ik mijn eerste lekke band. Ondanks alle onverharde wegen hadden de HPV's zich prima gehouden. Niks geen Marathon plus. Omdat 'De Bak' niet op de kant kon op straat maar even het wiel eraf gehaald.

Mijn enige lekke band


Van daar had ik een nieuwe richting Zaandam. Ik had zowel de 'recreatieve' als de 'makkelijk doorfietsen' variant as track erin staan. En gezien de tijd leek de recreatieve variant mij wel wat. Nadat ik binnen een paar kilometer echter diverse keren op onverharde steenslagwegen had gezeten kwam ik daar snel van terug. 'Makkelijk doorfietsen' heeft als uitgangspunt zo weinig mogelijk afslagen. Het houdt echter geen rekening met heuvels. Die komen in Nederland namelijk bijna nergens voor. In mijn track bleek 'makkelijk doorfietsen' alle heuvelruggen in Zuid-Limburg dwars te passeren. Hij volgde de route van de Amstel Gold race. Lekker dan.De lauwe regen  die inmiddels viel zorgde wel dat ik wat afkoelde. Voorbij Voerendaal was het leed bijna geleden.

Holle weg
Verder ging het door het vlakke land in noordelijke richting. Ik kon weer kilometers maken en voorbij de brug over de Maas ontdekte ik dat je in Nederland ook prima langs kanalen kan rijden. De Zuid-Willemsvaart bleef maar doorgaan.

Uiteindelijk de tent opgezet bij camping 'De Riet' in Nederweert. Het werd gezellig die avond. In de bar van de mini-camping stond nog een aangebroken fust bier van een eerder feest, dat moest op. Eindeloos aan het bier gezeten en de vaste bewoners van de camping wilden graag mijn verhalen horen. De laatste dag naar huis zou waarschijnlijk niet de gemakkelijkste worden.
Totaal gereden vandaag: 168 kilometer.


Geleidelijk Vennbahn profiel tot kilometer 80. Hoogste punt 463 meter.
Die heuveltjes in Limburg rond kilometer 100 lijken niet veel voor te stellen. Ik vond ze pittig


vrijdag 15 augustus 2014

Dag 16 - Door Luxemburg

De route door Luxemburg had mij van tevoren de meeste angst ingeboezemd. Het eerste stuk, dat ik een paar dagen gereden had tot Wallendorf was nog vlak, maar vanaf hier zou het zwaar worden. De testklim aan de Moezel was zwaar geweest, en de hoogtemeters zouden nu veel zwaarder gaan tellen. Doel was in eerste instantie te rijden naar Troisvierges en daar de Vennbahn op te pakken.
Troisvierges was ongeveer 50 kilometer rijden, het werden de zwaarste van de tocht. Natuurlijk was ik niet heel vroeg weg. Na een aantal heerlijke dagen aan de rivier moest er eerst afscheid genomen worden, en het inpakken met al mijn spullen verspreid over de tenten is ook lastiger dan als je alles bij je hebt. Maar uiteindelijk rond half 10 dan toch op pad. Het probleem met Luxemburg is dat het een prachtig land(je) is, maar de heuvels zijn verraderlijk. De rivierdalen liggen rond de 200 meter, de heuvels zijn tot ruim 500 meter hoog. De hellingen zijn steil.
Er waren diverse mogelijkheden, eerst via Diekirch naar Ettelbruck en dan in noordelijke richting, is verder, maar je rijd langer vlak, langs de Our en pas omhoog bij Hosingen (een brede weg, max 100 km p/u, maar niet te druk) of direct de navigatie volgen en boven Vianden langs naar Hosingen, Clervaux en Troisvierges. Ik had geen track.
Uiteindelijk besloten om maar de navigatie te volgen, hoewel ik niet altijd te spreken ben over het routeren van de Garmin, brengt die je wel waar je moet zijn.
Vanuit Wallendorf ging het direct omhoog, een prachtige landweg over de heuvels. Na een paar 100 meter voelde ik mij al zo zweten was het al zo mooi dat ik even uitstapte voor een paar foto's.

fietsroute Piste cyclable des trois rivieres
Na een tijdje door het landschap gegolfd te hebben, waar ik overigens mijn maximale snelheid nu wel verbeterde naar 69 kilometer p/u, kwam ik boven aan bij het prachtig gelegen kasteel van Vianden. Het kanon ging net af, als onderdeel van de ridderdagen.


Van hieraf ging het steil omhoog naar de Mont St Nicolas, op gemiddeld 6 a 7 procent, in 3 kilometer van 300 naar 500 meter hoogte. Boven dacht ik in vlakte terecht te komen, helaas, het bleef glooien, soms even een kilometer in glijvlucht, dan weer omhoog.
Vlak voor Hosingen een leuke hindernis. Hij was aangegeven toen ik al bijna beneden was, maar even proberen om 'De Bak' hier langs te slepen. Een paar honderd meter verder nog zo'n hindernis, het schoot lekker op. De gemiddeld bewogen snelheid kwam nauwelijks boven de 10 kilometer per uur.


Bijschrift toevoegen


In Hosingen kwam ik nog een paar andere vakantiefietsers tegen: bedankt voor de cola! Daar nog even een stukje op de N7 moeten rijden, de grote weg naar het noorden, niet fijn, maar om een klein stukje viel niet heen te rijden.

Uitzicht richting Our vallei bij Hosingen

Verder richting Clervaux, het bleef op en neer gaan. Een lange afdaling naar het toeristenstadje en weer omhoog. Houdt het nou nooit op? Uiteindelijk kwam Troisvierges in zicht. Een mooie lange afdaling naar het plaatsje eindigde op een stijgende landweg. Leve de routeplanner. En daar was hij eindelijk, de Vennbahn, die mij redelijk eenvoudig over de hoge Ardennen moest leiden. Een oude spoorlijn, omgedoopt tot fietspad van het jaar 2014.
Voor mij is Luxemburg geen ideaal vakantiefietsland, te weinig echte fietsroutes, te veel hoogteverschillen. Overigens staan er hier en daar wel bordjes van fietsroutes en het lijkt erop dat het fietsnetwerk wordt uitgebreid. 


Beginpunt Vennbahn, Troisvierges, met hoogteprofiel

Na een lekker pilsje bij het Vennbahncafe verder op stap. Ik had er hoge verwachtingen van. Het begon meteen goed met een 10 procent klim, voor ongeveer 100 meter. Daarna werd het genieten, geleidelijk ging het omhoog richting België, 10 kilometer lang. Maar ik kon ongeveer 14 kilometer per uur blijven rijden over prachtig asfalt. Helaas kon ik nabij de grens niet door een spoortunnel in verband met vleermuizen, dus er moest nog een beetje extra geklommen worden, maar daarna begon de afdaling. Zoevend met een vaartje van 45 kilometer per uur, zonder bij te trappen, kilometers lang. De informatieborden laat ik  links liggen. Als deze fietsroute overal zo blijft, heerlijk. Maar dat was dus niet zo. Na een aantal kilometer afdaling werd het een karrenspoor, mmm.

Ook dit is Vennbahn, goed te berijden.

Verder langs Burg Reuland richting Sankt Vith. Alles over onverharde paden, die echter met het droge weer goed te berijden en mooi vlak zijn. Nauwelijks gaten in de weg. Door het dal van de Our. Hier en daar een overblijfsel van de spoorlijn.


Voorbij Sankt Vith een camping opgezocht, Oos Heem, de gezelligste camping van de Ardennen, met 's avonds een heerlijke kinderdisco.
Totale afstand 95 kilometer.