vrijdag 30 december 2016

Oliebollentocht 2016

Er is al zoveel verteld over de oliebollentocht, wat moet ik nu nog toevoegen. Voor mij het meest bijzondere moment vond plaats bij Flevonice, waar Ymte ineens zei, bijna verzuchtte: 'Wat een hoop velomobielen, ze blijven maar komen'. Iemand anders zei, je moet ze nu gaan tellen en even later, bij het vertrek terug naar Dronten meldde hij dat hij er 197 geteld had, maar dat er al een paar weg waren. Het klonk emotioneel, en dat vond ik mooi. Ik kan mij voorstellen dat dit een hoogtepunt is uit zijn carrière. Zonder het jarenlange werk van Ymte had dit evenement nooit plaats kunnen vinden. Natuurlijk was hij niet de enige ....

De voortekenen waren al goed, veel inschrijvingen en een goede weersverwachting. Het zou wel eens een recordtocht kunnen worden. Ik had besloten om een dag eerder te gaan en te overnachten in Dronten. Op de heenweg was het prachtig weer, en bij Amersfoort kwam ik de eerste deelnemers al tegen. Werner was met zijn vrouw op weg naar Dronten. Ik had nog een familiebezoek voor de boeg en we hebben elkaar dus alleen maar even gegroet. Op weg naar Dronten was één obstakel, en dat was Nijkerk. Wat ligt die plaats in de weg. Verder een prachtige route langs de randen van de polder naar Zeewolde, daar even wat bijzondere biertjes gehaald. Even verderop een stop bij de snackbar 'De Biezenburcht' op de Knardijk, het was er hartstikke druk. De laatste kilometers in het donker, rond half 6 kwam ik ter plaatse. Brandende oliedrums lichtten de omgeving op.

Meteen onder een heerlijke douche gekropen die Frank via Marktplaats op de kop had getikt en me geïnstalleerd in de slaapruimte. Inmiddels was het duo Tante Lies en Erwin ook gearriveerd samen met Rodrigo. Natuurlijk weer gezellig kletsen met iedereen, maar ik was wel moe. Het eten stond klaar, wat was alles goed georganiseerd! Pasta met saus. De hele familie Sijbrandij en Frank spanden zich in om er een onvergetelijke oliebollentocht van te maken. Er werd maar pasta bijgekookt, in pannetjes, in een vergiet, overal werd pasta in gestort. En er was koffie, sappen, bier en yoghurt toe! Geweldig! Ik vond het jammer dat ik mij moe voelde en op tijd de koffer indook. Ik voelde mij zo moe, dat ik het gevoel had wat minder de aandacht aan mensen te kunnen geven. Leuk dat Marloes er toch was en ook Rob, ondanks dat ze niet mee konden fietsen.

Wat een grote ruimte heeft Intercitybike trouwens, hebben ze grote plannen voor verdere uitbreiding? Nog even verlekkerd gekeken naar een paar klaarstaande fietsen. Wat zien ze er mooi uit!




Heerlijk geslapen in een heel volle ruimte, geen last gehad van snurkers. Alleen Daniel, die natuurlijk zijn DF weer in elkaar probeerde te rammen zorgde voor overlast. Hij moest lachen toen de bezemsteel afbrak. Ook werd de eerste vierwieler getoond, gemaakt in XL formaat. Wat een ruimte heeft deze 4WDF-XL! Ik zou hem wel willen hebben, maar alleen mijn buikomvang is XL (ik heb altijd weer goede voornemens), de rest is gewoon Large. Ik vermoed dat een 4WDF nog wel een paar jaar op zich laat wachten.




De  volgende ochtend stond het ontbijt alweer klaar, langzamerhand kwamen er steeds meer fietsers binnen, velen met de auto en velen met de fiets. Om half 11 maakten de velonauten, velomobilisten en velovaarders* zich klaar om te vertrekken, maar vandaag waren we allemaal velovaarders. Alle modellen waren vertegenwoordigd. Onder andere een paar prachtige Quattrovelo's, vorig jaar reed Eva als enige mee, nu stonden er al een aantal te pronken.





De Noord-Hollanders waren er echter nog niet, LOL miste nog, gelukkig kwamen ze allemaal op de laatste moment aanzetten. Matthijs was met de auto, want de dag ervoor nog ziek, maar had terug moeten rijden om zijn fietsschoenen op te halen. De stoet zette zich in beweging. Op het laatste moment had ik uit sociale overwegingen mijn kap niet opgedaan, maar was gaan rijden met schuimdeksel. Daar had ik dus echt spijt van! Wat een gemene kou, die rottige mist, brrr! Ander klein leed, na een paar kilometer zag ik de eerste velovaarder al langs de weg staan. Lekke pijp, bah, met dat koude weer. Opeens stoof André Vrielink ons voorbij in een prachtige rode Orca, die Jan Goddemaer meegenomen had voor reparatie. Dat was inmiddels gebeurd en hij werd even getest. Hij vloog ons voorbij om klaar te staan om de rijders van de korte tocht van de langere tocht te scheiden. De langere tocht ging over een dijkje naar Elburg.




Vorig jaar had ik dit ook gereden op mijn ronde Zuiderzee. Het was toen zo mooi, nu was het helaas grijs. Er werd flink doorgereden en voordat we het wisten waren we alweer in Elburg.



Kort daarna kwamen alle rijders bijeen en werd een plaspauze ingelast. Heel slim gedaan, zo vlak voor Flevonice. Ik denk dat anders de toiletten het daar niet hadden aangekund. Zeker als we weten dat de gemiddelde velovaarder een man van middelbare leeftijd is. Bij Flevonice was het gezellig druk, en met de komst van 200 velovaarders werd het nog veel drukker. Een overvolle parkeerplaats met glimmende velomobielen zorgde hier en daar voor gefronste wenkbrauwen.




Ook dit was weer prima geregeld. Heerlijk, warme chocolademelk!




Na een uurtje vertrokken, zo snel mogelijk naar Dronten, waar we veel te vroeg waren. Maar uiteindelijk kwamen de oliebollen en de soep.



Rodrigo met oliebollen en soep
Even doorwarmen. Rond een uur of vier vertrok ik met Erwin richting huis. We zouden 40 kilometer samen fietsen. Bijna aan het einde van de Vogelweg kwamen we 6 gestrande velovaarders tegen, de banden werden geplakt en we gingen verder. Even verderop ging ik naar links, richting Utrecht. Over smalle paadjes door een bos, door hekjes, gemakkelijk doorfietsen volgens de fietsersbond..

Graag wil het team van Intercitybike van harte bedanken voor het evenement! In één woord: geweldig!  


* Misschien ten overvloede, de begrippen zoals vermeld in de Dikke van Dalen, uit het jaar 2022.

Velonaut:
Hardrijder in een velomobiel, zoekt uitdagende  omstandigheden en probeert records te breken. Heeft een wedstrijdmentaliteit en is eventueel testrijder.

Velomobilist:
Persoon, rijdend in velomobiel voor functionele redenen, bijvoorbeeld woon - werk verkeer.

Velovaarder:
Persoon rijdend ter ontspanning en comfort in een velomobiel. Snelheid is van ondergeschikt belang. Bijbehorend werkwoord 'velovaren', synoniem voor 'Olfen'.

donderdag 17 november 2016

Fileleedvermaak

 
Gistermorgen twijfelde ik of ik met de auto zou gaan. Het was pokkeweer. Het regende hard. Ook was ik de avond ervoor naar de kroeg geweest en het kostte mij wat moeite op te staan. Maar ik besloot niet te versagen en ging op stap met 'De Bak'. Terwijl de regen kletterde op mijn Sinnerkap hoorde ik 's morgens al dat het een hele zware ochtendspits was. Ik merkte er weinig van, vond het zelfs opvallend rustig. Op de terugweg was er helemaal sprake van fileleedvermaak. Op de radio sprak men van een verkeersinfarct rond Amsterdam. Wat was ik blij toch met 'De Bak' te zijn gegaan. Wat reed ik heerlijk door .... terwijl ik de auto's op de Westrandweg zag aansluiten.     
 
Verkeersinfarct Amsterdam, de blauwe lijn is de globale route van 'De Bak'.

Natuurlijk waren er kamervragen achteraf. Hoe konden al deze files ontstaan? Welke files? Het hangt helemaal af van je perspectief..

zondag 13 november 2016

Sterren

Op 30 maart 2015 werd 'De Bak' een drie sterren Strada, op 15 februari 2016 werd de 4e ster behaald. Inmiddels ben ik op weg naar de 5e ster. Een paar weken geleden publiceerde Birger dat hij zijn 6e ster behaald heeft. Ik vond het een mooie sticker!




Maar er ontstonden toch wat vragen.

De centrale vraag was:

Horen de sterren bij de fiets velomobiel of bij de fietser velonaut? 


Mijn blogberichten en ook die van anderen, suggereren dat de ster bij de fiets velomobiel hoort. We maken namelijk een foto van de kilometerteller, publiceren dat misschien op een blog en plakken het aantal bijbehorende sterren op onze fiets velomobiel. Zo gaat het bij mij tot nu toe ook.

Toch vind ik dat niet het hele verhaal. Begin je dan weer overnieuw met een nieuwe fiets velomobiel? De sterren zijn ook jouw sterren, die zeggen iets over de velomobilist. Totaalafstanden van de fiets kan je toch al vinden op de website velomobiel.nl.    

Ooit heb ik via blogs begrepen dat ik minimaal 50.000 kilometer moest fietsen velovaren voordat ik mij een ervaren velovaarder mocht noemen. Ik heb het in een ouder blogbericht toen als volgt gedefinieerd:

Tot 10.000 kilometer ben je een nieuweling
10.000 - 50.000 ben je een licht gevorderde
Vanaf 50.000 mag je je ervaren noemen en ben je onderdeel van een select groepje.

Kortom, de sterren horen bij de velonaut, en niet bij de fiets velomobiel. Wat mij betreft kan het ook als een combinatie van grote sterren voor elke 50.000 en een kleine ster voor 10.000 extra. 

Ik ga eens kijken of ik wat kan laten afdrukken, en dat ik die op aanvraag kan uitdelen.


Even voor de duidelijkheid:
De sterren horen alleen bij velomobielen, Bromptons, Gazelles, ligfietsen, kinderfietsen en rollators tellen niet mee!

zondag 6 november 2016

Quattrovelo en QuestXS

Ook ik heb de Quattrovelo geprobeerd. Vorige week zaterdag werden we wakker en het bleek prachtig weer. Het begon de laatste tijd al te kriebelen om misschien eens naar een nieuwe velomobiel te gaan kijken. Ik had Ymte de week ervoor al gemaild met wat vragen over zijn producten, maar ik wilde natuurlijk de Quattrovelo ook proberen. Petra had ook meteen zin om te gaan en wilde ook wel eens wat proberen.
Aan het einde van de ochtend waren we er en de fietsen werden klaargemaakt. Allert en Theo blijven twee bijzondere mensen. Hoewel ik al vaak bij hen over de vloer ben geweest, moet het ijs eerst altijd weer even breken. Allert paste zijn fiets aan voor gebruik door mij, we verschillen behoorlijk wat in lengte, dus er moest flink gewerkt worden. Petra ging een QuestXS proberen. Zij is 1,57, met als gevolg dat de ingrepen in de XS nog wat grootschaliger waren. Theo pakte op een gegeven moment de zaag om de voetengaten uit te zagen. Petra had toen helemaal zoiets van 'Wat doen ze nou?'

Nadat alles was ingesteld op stap. We zouden een proeftochtje gaan doen van ongeveer een uur. Twee schuimkappen voor de zekerheid mee achterin de grote bagageruimte van de Quattrovelo. Als je ermee zou gaan kamperen neem je zeker teveel spullen mee. Instappen in de Quattrovelo is geen probleem, geen krap instapgat zoals in de DF.  Het kliksysteem voor de versnellingen zat niet in mijn Strada en was even wennen. We reden maar gewoon een kant op, richting het Ketelmeer. De ruime draaicirkel in vergelijking met de Strada is echt even wennen. Regelmatig schuurden de wielen tegen de randen van de wielkast. Later op het proefrondje ging dat al wat beter. Je moet echt op een heel andere manier sturen, de huidige questrijders zijn dit natuurlijk al gewend. Mijn hiel kwam regelmatig tegen de rand van het voetengat, dat soms vervaarlijk kraakte. Maar ja, de fiets is van Allert, dus het is logisch dat dat gebeurt, ik ben nou eenmaal wat korter. Zoals verwacht is de fiets heel stabiel en kan je mogelijk hard door de bochten heen, maar je kan, door de wielkap geen scherpe bochten maken. Dus je kan hard door flauwe bochten. Eerder had ik ook op het open frame gereden en daarmee kon je veel scherpere bochten maken, dat was ook heel stabiel, maar ik vroeg mij af of de extra stabiliteit echt nodig was. Nu heb ik ooit wel eens iemand horen zeggen: 'Zeventig procent van de velomobilisten is al eens op zijn kant gegaan, de andere dertig procent moet nog'. Ik realiseerde mij tijdens het fietsen met de Q dat de Strada in scherpe bochten mogelijk zelfs instabieler is, juist omdat je de wielen meer kan draaien en dat je daarmee de fiets eigenlijk versmalt. Qua snelheid vond ik hem vergelijkbaar of misschien iets sneller dan mijn Strada. Ik heb nog even geprobeerd een zo hoog mogelijke snelheid te fietsen en kwam uit op 51 kilometer per uur met een heel licht windje (windkracht 1 of 2) schuin achter. Dat vond ik niet verkeerd.






Prima zicht naar voren

Op een ongelijke ondergrond vond ik de Q wat waggelen, dat voelt aan het begin wat raar, maar is het gevolg van de vier wielen. Op een ongelijke ondergrond komt er soms een wiel iets van de grond en dan zakt de fiets weer in. Een tafel met 3 poten staat altijd met alle poten op de grond, een tafel met 4 poten kan wat wiebelen, zo lijkt het ook met de Q te zijn. Omdat je aandrijving hebt op de twee achterwielen achter hou je wel altijd tractie, al kan een van de wielen soms doorslippen. Allert gaf later aan dat de QuattroDF, voor zover nu bekend, maar door 1 wiel wordt aangedreven en dat dat mogelijk een probleem kan zijn om altijd voldoende tractie te houden. Het zicht vanuit de fiets naar voren is prima, naar achteren vond ik het onvoldoende, maar dat kwam ook omdat er maar 1 spiegel opzat. Ik zou sowieso aan beide kanten een spiegel willen, dan is voor mij dat probleem opgelost. De kap van Allert vond ik ook prima, maar is optioneel. Er zit een heel mooi vizier op, waarop ook nog eenvoudig een 'pinlock' gemonteerd kan worden. Volgens Allert beschermt de kap de kalende man ook goed tegen verbranden van de kop. De kap moet wel met twee klittebandjes gefixeerd worden, maar dat was geen probleem. Instappen met ook nog een schuimkap leek mij lastiger, maar heb ik niet geprobeerd. Tenslotte vind ik de fiets wel groot, of in ieder geval groot overkomen. Hij is 20 centimeter langer dan de Strada, maar ook breed tot achter aan toe. Kortom, een bijzondere fiets, zeker zo snel als de Strada. Toch had ik niet het verliefde gevoel bij deze fiets wat ik eerder wel bij de Strada had. Ik wil sowieso nog verder kijken.


In de tussentijd zat Petra in de QuestXS. Na een moeilijk begin ging het steeds beter. Voor haar was het natuurlijk helemaal nieuw. En ze fietst al niet zoveel, maar dat zou kunnen veranderen. Haar woon - werk verkeer is een ruime 20 kilometer, dus prima te doen met een velomobiel. Op de terugweg hebben we een hele tijd op een kruissnelheid gereden van ongeveer 28-29 kilometer per uur en zij was verbaasd hoe gemakkelijk dat ging. Het had soms wel wat sneller gemogen ... Ze zat er prinsheerlijk in en was helemaal enthousiast na afloop. Als ik iemand wist die een tweedehands te koop had, dan was ze zeker geïnteresseerd. Ze had ook al naar fietspaden zitten kijken op haar woon - werk route.

Petra prinsheerlijk in de QuestXS

Het leuke na terugkomst was dat Allert en Theo dan ook helemaal loskomen, enthousiast over de techniek. Allert ging weer schommelen op diverse fietsen om het rolcentrum uit te leggen. Ik zie Allert dan echt glimmen, heel mooi!


Tenslotte, iets heel anders, heb ik ook de uitslag van de MRI scan. Ze kunnen het niet goed zien, maar vermoeden toch een gescheurde meniscus. Dat kan met een kijkoperatie worden opgelost. Ik heb alleen momenteel zo weinig last ...  Ik weet het nog niet, maar ik vermoed dat ik dit uiteindelijk wel zal laten doen.