Ronde langs rivieren 2018 (deel 2)

En toen was het treffen voorbij en kon ik mij gaan opmaken voor mijn eigen tocht. De bedoeling was om eerst door te steken naar Visé en dan de Maas te gaan volgen. Na het ontbijt wat extra brood ingeslagen en om ongeveer kwart voor 11 op pad. Het weer was weer prachtig, geen wolkje aan de hemel. Eerst nog even boodschappen doen in Axel en geld pinnen. Ik had een route uitgezet volgens de Belgische knooppunten netwerk. Het is heel eenvoudig een begin- en eindpunt aan te geven, en de route wordt uitgerekend. De route is heel eenvoudig als GPX te downloaden. Natuurlijk loopt de route niet rechtstreeks, maar aan onverhard had ik even niet gedacht. Ik was nog geen 500 meter op de route en het eerste stuk onverhard diende zich aan. De Staats-Spaanse Linie werd gevolgd.

Dit mooie stuk route volgde ik enkele kilometers en ik vroeg mij al af hoeveel onverhard ik voor de kiezen zou krijgen. Na de grens overgestoken te zijn kreeg ik meteen weer een stuk onverhard voor de kiezen door het bos van Stekene, maar het bleek het laatste stuk onverhard van de dag. Verder ging via Sint Niklaas naar Temse, waar de oversteek van de volgende rivier op het programma stond: De Schelde.

Sint Niklaas

Bij de opgang van de brug hoorde ik een mevrouw tegen haar kind zeggen 'kijk nog één, nu een rode'.

Temse aan de Schelde

De tocht kabbelde rustig verder door het Vlaamse land.

Ik ging onder de A12 (Antwerpen - Brussel) door, passeerde het kanaal bij Willebroek en kruistte snel de E19 (ook Antwerpen - Brussel).

Hefbrug bij Willebroek

Na een prachtig stuk langs 'De Zenne', een getijdenrivier, kwam ik al snel in Mechelen aan. Deze rivier mondt via de Dijle uit in de Rupel. Ook de Nete mondt in de Rupel uit, maar omdat ze het niet eens konden worden welke van deze twee rivieren de hoofdstroom was, heeft men het laatste gedeelte maar een andere naam gegeven (zo gaat tenminste het gerucht).

De Zenne

Vanaf Mechelen ging het hard. De track volgde het kanaal naar Leuven via een mooi fietspad. Op sommige plaatsen waren zelfs onderdoorgangen onder bruggen gemaakt om de fietser te gerieven. Bij één van deze onderdoorgangen ging het bijna mis. Ik kwam onder de brug door en er zat bijna een Belg tegen mij aan. Hij was woedend en hief zijn vuisten. Nu had ik volgens mij niets fout gedaan en gaf dat ook aan meneer aan. Gelukkig had hij zijn vrouw bij zich. Zij gaf aan meneer aan dat hij rustig moest blijven en dat hij aan de verkeerde kant van het fietspad reed. Meneer bond in, maar moest nog wel even melden dat ik te hard reed. Het liep met een sisser af. Bij Leuven begon het glooien. Dat viel natuurlijk niet mee. Waarom rij ik niet gewoon vlak. Via een steile holle weg omhoog en vervolgens glooiend verder. Door de fruitboomgaarden reed ik over tractorwegen, wegen met twee asfaltstroken en gras in het midden.

Ik zit te genieten

Het doel was de paalkampeerplaats bij Zoutleeuw, natuurgebied Het Vinne. De vogels kwetterden er op los om mijn aankomst aan te kondigen.
Bij de uitspanning heb ik eerst een biertje gedronken met de naam 9PK. Die kon ik wel gebruiken. Daarna naar de paalkampeerplek, maar die kon ik niet vinden. Uiteindelijk mijn tent maar neergezet. Toen ik even later de afwatering moest regelen zag ik de paalkampeerplek, geen 100 meter verderop. De tent weer afgebroken en alles verplaatst. Er zou een waterpomp moeten zijn, die was er, maar er kwam gaan water uit. Rijst met korma gemaakt en onder zeil. Ongeveer 145 kilometer gereden.

Door de blubber op weg naar de paalkampeerplek

9 pk

Paalkamperen

Belgisch Ligfietstreffen

Het hoogtepunt van het Belgisch Ligfietstreffen was natuurlijk de fietstocht. Ik ging mee met de lange tocht. Na het ochtendappèl en de verplichte groepsfoto gingen we op stap in oostelijke richting.

Joop geeft uitleg over de routes

Het doel was Doel. Lekker toeren met z´n allen. Helen met haar BMWAW had een probleem met het schakelen, dat moest eerst even opgelost worden bij de lokale fietsenmaker. Hier lijkt een WAW echt in het voordeel tegenover ´De Bak´, alles is meer toegankelijk. De eerste lekke band diende zich al snel aan, en 200 meter verder de tweede. Terwijl wij wachtten op de reparatie reden de oude Porsches ons voorbij, ook zij deden een rally en we zouden hen de hele dag nog tegenkomen. Bij Doel haalde Helen ons weer in, vooral vanwege een verplichte stop als gevolg van een ongeluk van Wouter. Hij werd aangereden bij de ingang van het dorp. Zijn fiets was een ´total loss´, maar gelukkig kwam hij er zelf zonder noemenswaardige fysieke kleerscheuren vanaf. Ik vermoed wel dat het een fikse mentale klap was. We hebben gewacht op de wrakkenophaaldienst van Anita en Ingrid. Doel is een gek dorp. Het staat op de nominatie om plaats te maken voor een nieuwe haven en het dorp is dan ook bijna helemaal verlaten. Er staat een kerncentrale naast.

Dichtgetimmerde huizen, een toegangspoort om het dorp in te komen. ´s Avonds kom je er niet zomaar in, dit om het kraken van huizen tegen te gaan. Volgens Gert-Jan woonden er nog 18 mensen. Toen ik even ronddwaalde werd ik gevraagd voor een fotosessie in dit post-apocalyptische landschap. Een wereld zonder mensen, met alleen ruïnes. Klik hier voor meer foto's.

Maureen

De rest van de groep fietste verder langs de kust, richting de Hedwigepolder. Nog niet ontpolderd, maar het gaat zeker gebeuren.

Prachtige uitzichten op de Schelde en Westerschelde en op het Verdronken land van Saeftinghe. Bij café 'Het verdronken land' in Emmadorp kwam ik iedereen weer tegen. Een café uit grootmoeders tijd.

Via een prachtige route langs de Westerschelde, kreken, moerassen, een stukje onverharde dijk kwamen we weer terug in Axel.

Het is zo'n gebied wat weinig Nederlanders kennen, en mede daarom zo aantrekkelijk om eens te bezoeken. Na terugkomst wachtte ons een prima barbecue met een lekker bruin bier.

Wouter kwam nog even langs, nadat hij gecheckt en goedgekeurd was in het ziekenhuis. 's Avonds nog lang met onze rug tegen de warme muur van het gebouw gezeten.

Ronde langs rivieren 2018 (deel 1)

Na 13 dagen en 1750 kilometer ben ik weer thuis. Een prachtige tocht gemaakt door Nederland, België, Frankrijk en weer terug naar huis. De Bak heeft zich prima gehouden al heeft hij wel gekraakt. Op donderdag 4 mei vertrok ik 's avonds naar Tante Lies, ik zou daar overnachten om vrijdagochtend vroeg te vertrekken richting het Belgisch Ligfietstreffen in Axel. Op weg naar Erwin viel het me al op dat de veerpoot linksvoor kraakte. Bij Erwin hebben we hem nog even gesmeerd, maar het bleek niets te helpen. Aangezien er weinig kan gebeuren heb ik vervolgens twee weken krakend als het skelet van mijn oudtante rondgereden.

Op vrijdagochtend vertrokken we om een uur of 8, nadat Erwin de vlag aan zijn velomobiel had bevestigd. Het zou hem nooit meer overkomen dat hij op de afwezigheid van een vlaggetje werd geattendeerd.

De tocht verliep prima. Prachtig weer, geen wolkje aan de hemel. Via het veer bij Maassluis en een pauze met appeltaart in Stellendam reden we Zeeland in. De sfeer was bijna mediterraan.  Mooie  vergezichten, de kleuren van het weer deden me dromen dat ik door Zuid-Frankrijk reed, de naam Port Zélande hielp daarbij.

Heuvelland bij Zoetermeer

Veer Maassluis

Over de dijken van Schouwen-Duiveland Goeree-Overflakkee

Op de Oosterscheldedam Brouwersdam

Op de Oosterscheldedamkering

Om kwart over vier hebben we de boot genomen van Vlissingen naar Breskens. Nog even een accupack gekocht, want mijn oude bleek de geest gegeven te hebben en het laatste stuk gereden. Ik was helemaal op. Maar ik reed natuurlijk 'volle Bak', met volledige kampeeruitrusting terwijl Erwin in de carbon Tante Lies rustig peddelde. Om ongeveer half 7 waren we op de camping na bijna 200 kilometer. Het was een gezellig weerzien. Joop en Anita onthaalden ons. We hebben de tent neergezet en we konden aan de pasta en de Belgische biertjes. Ik had erge trek.

Fotosessie met 'De Bak'

Tijdens het Belgisch ligfietstreffen in Axel werd 'De Bak' gevraagd voor een heuse fotoshoot. Tijdens de tocht kwamen we in het vrijwel ontruimde Doel. Volgens Gert-Jan woonden er nog 18 mensen. Toen ik een beetje door het dorpje dwaalde werd ik aangesproken door een fotograaf, die, naar eigen zeggen, een prachtig model bij zich had. Of 'De Bak' gebruikt mocht worden als een achtergrond shot. Zelf heb ik natuurlijk ook wat geschoten. Zij heette Maureen, John van den Elzen was de fotograaf.