On the road again

Zoals al eerder gemeld heb ik de laatste tijd wat last van fysieke ongemakken. Mijn knie bleef maar dik. Inmiddels is er op foto's niets zorgwekkends geconstateerd en een spuit moet wonderen doen en zorgen dat het vocht uit de knie wordt afgevoerd. Mijn knie is na week inderdaad minder dik geworden, hopen dat het zo blijft. Daarnaast heb ik ook steeds wat last van mijn achillespees. Inmiddels de trapas een paar millimeter richting het stoeltje verplaatst. Hopelijk helpt dit. Wat rust lijkt ook te helpen, maar ik ben niet zo goed te houden in het voorjaar. Dus ik ben toch maar weer de weg op gegaan. Ik probeer het een beetje rustig te houden en rij niet elke dag.

Op weg naar werk is het alweer licht. Heerlijk. De kilometers zoeven weer onder de bandjes door

Onderweg naar werk, langs de polderbaan.

Vrijdag ben ik gereden van Hoofddorp naar Utrecht. Dat was een tocht met hindernissen. Het eerste beste fietspad op de Geniedijk was afgesloten, dus omrijden. Verderop pakte ik het fietspad weer op, om de A4 te passeren. Een paar honderd meter verderop was het volgende stuk fietspad ook al weer afgesloten. Gegokt op linksaf, en uiteindelijk kom ik, nog even met het linkervoorwiel door de lucht, uit bij een lift. Beneden ligt het fietspad waar ik moet zijn. Maar 'De Bak' kan er alleen in als ik hem een 30 centimeter korter maak. Is geen optie. Terug maar weer, en nu langs de andere kant, dat ging gelukkig soepel. Bij Uithoorn de volgende hindernis. De brug over de Amstel bleek gestremd, gelukkig was er voor fietsers een pontje ingezet.

Pontje over de Amstel, alleen dit weekend.

 
De tocht richting Utrecht en de dag erna naar Zaandam verliep verder zonder problemen.

De uitgespaarde fietstijd zorgt er voor dat ik zo nu en dan lekker aan het sleutelen ben aan de fiets. Mijn mini-vizier was nogal bekrast geraakt in de loop der tijd en ik heb een nieuwe geknipt. Hetzelfde geldt voor de raampjes van de kap.
Verder heb ik achterop de Kojak er weer opgezet. Wat een enorm verschil in gewicht met de Marathon Plus Tour die ik er van de winter op had zitten. Ik ben benieuwd hoelang het goed gaat met de Kojak. Heb namelijk aardig wat steentjes uit de band gebikt. Als deze op is zal ik ook maar eens een Almotion bestellen.
Verder begon het stuur weer te kraken. Olie hielp niet. Uiteindelijk heb ik het stuur maar eens wat vaster gezet. De Bak stuurt nu wel meteen veel directer. Volgens de handleiding mag de stuurstang niet te strak staan wegens ongewenste stuurbewegingen. Ik vermoed dat hiermee bedoeld wordt dat een hoop velovaarders wat schommelen met het stuur tijdens het rijden. Ik vind hem nu wel lekker strak rijden.
Een andere nieuwigheid in De Bak is een stukje oude techniek uit de wintersport. Ik heb een verbindingsbout en moer vervangen door een haak rechtsvoor, waar ik dan een oude skipashouder aan kan hangen om de slang van de drinkzak makkelijk toegankelijk te houden.

Tenslotte nog een stukje zorg. De linkervoordemper maakte weer veel geluid. Ik heb er weer olie ingedruppeld, maar bij nadere inspectie bleek de moer van de linkervoordemper een aantal millimeter te zweven boven de wielkast. Wat is hier aan de hand? Ik heb geen idee, maar dit lijkt mij niet goed.

Het is niet goed te zien, maar de moer en ring op de eerste foto met drinkslang sluit perfect aan op de wiekkast, terwijl de moer in de tweede foto zweeft, maar ik krijg hem niet aangedraaid.

Blessures en verkoudheid

Momenteel rij ik weinig kilometers. Ik mis het, maar ik doe even voorzichtig. Afgelopen weken is er naar mijn knie gekeken en gelukkig is geconstateerd dat alles goed is, behalve dat de knie dik is. Dat is hij inmiddels al een jaar, dus een goede reden voor onderzoek. Inmiddels een spuitje gekregen, ik hoop dat het helpt. Minimaal een weekje voordat ik er wat van ga merken. Na een jaar wachten zou dat een wonder zijn.
Fascinerend trouwens die technieken, hoewel ik hoop er voorlopig geen gebruik meer van te hoeven maken. Er is zowel een röntgenfoto als een MRI scan gemaakt.

Röntgenfoto

MRI scan

Verder was ik nogal fiks verkouden de afgelopen weken. Zo'n heerlijke watten kop helpt niet mee om lekker in de fiets te springen.
Verder kreeg ik de afgelopen weken ook wat last aan mijn achillespees. Niet heel erg, maar wel iets om in de gaten te houden. Als ik niet fiets heb ik er ook geen last van. Omdat ik dit niet wil verergeren rij ik momenteel weinig.
Inmiddels de trapas een paar millimeter richting de stoel verplaatst. Ook het schoenplaatje wat naar achteren verplaatst op schoen, maar dat vond ik niet plezierig rijden (misschien te kort getest), dus die weer helemaal naar voren. Ik ben niet op de hoogte van de theorie van de locatie van het schoenplaatje, en ben eigenlijk wel benieuwd naar ideeën op dat gebied. Momenteel doe ik maar wat, maar ik lees dat veel mensen de schoenplaatjes zo ver mogelijk richting de hak hebben verplaatst.

Hopelijk herstelt dit ook snel want de mooie periode komt er aan.

Psoriasis setus velomobilis

Vandaag een klein rondje gefietst, maar daarnaast vooral wat klusjes gedaan.

De stuurstang kraakt als ik een bocht maak naar rechts, naar links niet. Ik vond ergens een gaatje in de buurt en heb er wat olie ingedaan. Of dat de bedoeling was weet ik niet en het resultaat ook niet, dat ga ik morgen merken. Als iemand een ander idee heeft, ik ben benieuwd.

Reactie velomobiel.nl (dank voor de snelheid van de reactie).
Het kan zijn dat de kunststof balhoofdsbus kraakt, de nieuwere fietsen hebben een gaatje in de las of het frame waardoor je hem kunt smeren zonder te hoeven demonteren.
Dit is precies wat ik gisteren gedaan heb en lijkt het probleem op te lossen.

Eén van de koplampen was naar achteren geschoven, weer even naar voren gedraaid en de moer wat aangedraaid.

Ik dacht de ketting ook maar even te smeren maar het originele flesje kettingolie verloor zijn tuitje
tijdens het druppelen en een hele kwak olie belandde onderin. Mmm, meteen de goot maar even zo goed mogelijk schoonmaken. Zo blijf je bezig.
De ventisit zag er ook niet meer helemaal jofel uit. Er leek wel een smurrie in te zitten, mmm kan me niet herinneren dat ik wat gelekt heb. In ieder geval de ventisit er maar even uit en in bad gelegd. Gaat die ook weer lekker ruiken.
Het stoeltje leek echter ook wat vettig en vies te zijn, eigenlijk goor zo'n velomobiel. Je zit er uren in, zeker onder zo'n kap. Met keukenpapier over de stoel en dat gaf helemaal zwart af. Vervolgens bleek dat de bovenlaag van de stoel helemaal aan het afbladderen was. Kleine zwarte schilfertjes. Kortom: een ernstig geval van Psioriasis setus velomobilis.
Hoe ontstaat dit? Is het het schuiven van de ventisit? Is het het zuur in mijn zweterige lichaamssappen?

Reactie velomobiel.nl:
De stoelen zijn allemaal op dezelfde manier gemaakt, toch zien we een enkele keer wel een stoel waar de gelcoatlaag afbladdert. het is geen probleem voor de sterkte, dat zwart is alleen een cosmetisch laagje en als je ventisit er op ligt zie je het ook niet. We hebben tenminste één klant met duidelijk agressiever zweet dan alle anderen, bij hem corrodeert het aluminium in de fiets, bladdert zijn stoel af en valt zelfs de elektrische installatie ten prooi aan corrosie. 

Nu heb ik ook al last gehad van uitval van mijn elektrische installatie ...... En de vrouw van Erwin (dat is dus niet tante Lies, dat is zijn velomobiel) die heeft het altijd al over 'je ruikt naar Wilco'. Of dat een compliment is weet ik niet, maar ik weet wel dat ze dat zegt na inspanning van mijn kant. Dit is dus een smakelijk verhaal.

Afgebladderde stoel

Ik begrijp dat dat papiertje mogelijk voor meerdere uitleg vatbaar is, het is echter gewoon het zwart wat afgeeft van de stoel. Links van de stoel zie je allemaal schilfers liggen.

Wisselende omstandigheden

Vanmorgen bij vertrek was de weg schoon, van gladheid was niets te merken. Wel hagelde het nog even. Wat een herrie onder de Sinner!
Aan de rand van Amsterdam-West begon ik ineens te glijden. Indachtig het verhaal van Adri maar even rustig aan gedaan. Ik moet iets verderop een grote weg over en wil niet al remmend voor het stoplicht de weg op glijden. Nog even verder begon de sneeuw. Binnen enkele kilometers lagen fietspaden onder enkele centimeters sneeuw en waren nauwelijks berijdbaar. Zelfs de openbare weg was moeilijk te berijden. Het fietsen was zwaar en ik reed (gedwongen) rustig. Een houten bruggetje af moest met beleid. Enkele kilometers verderop was het alweer gedaan. De weg was weer prima en ik kon in gezwinde spoed op weg naar mijn werkgever.

Hier was het ergste gelukkig al weer achter de rug