Naaktfietsen

Op 2 juli jongstleden was het de World Naked Bike ride day. Ik heb daar niet aan meegedaan. Het lijkt mij helemaal niets, je zakie op een zadel, in de kou. Je zou er een urinewegontsteking van krijgen. Dat doe ik dus maar niet. Bovendien vind ik het allemaal niet zo charmant. Voor alle ligfietsers die daar enthousiast aan meegedaan hebben, het is niet kwetsend bedoeld. Ik heb er overigens weinig blogberichten over gezien. Toch heb ik vandaag mijn eigen 'naked ride day' ondernomen. Niet van tevoren gepland, niet groots aangekondigd in de media.
Het weer was niet best toen ik vanmorgen uit Utrecht vertrok richting Zaandam. Fikse buien geselden de Strada, en ik was al wat nat bij het instappen. Maar het werd droog tussen de buien door, al bleef de schuimkap onontbeerlijk.

Donkere wolken boven Utrecht

Langzamerhand voel je het water langs je shirt naar beneden lopen. Ik reed via Breukelen naar Weesp en richting IJburg. Zo nu en dan werd het weer helemaal grijs en kwam het weer met bakken naar beneden. Nog wel even een automobiliste aangesproken dat ze op een fietspad reed, waarop zij bovendien verderop in de problemen zou komen. Ze kwam vanaf de Maxis en reed richting Weesp langs het Amsterdams Rijnkanaal. De dame sprak Engels en leek zich van geen kwaad bewust. Het fietspad is kortgeleden verlegd en er stond inderdaad aan het begin geen fietspad bord. Verwarrend.
Zo bij de Maxis begon ik last te krijgen van mijn 'vochtige fietsbroek'. Het begon te schuren tussen mijn benen, ik voelde het schrijnen. Wat een rotgevoel is dat. Geprobeerd een beetje met O-benen te rijden om een beetje lucht vanuit de voetengaten binnen te krijgen. De broek een beetje omhoog of juist een beetje omlaag. Het hielp allemaal niets. Misschien moet de broek maar uit, zodat het onderstel kon drogen en de luieruitslag beperkt kan blijven, de schuimkap moest dan echt wel dicht blijven. Een eerste poging gewaagd, nou, dat valt niet mee om een fietsbroek uit te krijgen met een stuurstang tussen je benen, bovendien, hoe krijg ik die broek ooit weer aan? Ik kan toch moeilijk bij de voordeur in mijn blote kont uitstappen? Laat maar. Maar het schrijnen werd erger en was eigenlijk niet meer te harden. Net na de Schellingwoude brug moest de boel echt uit. Met de kont op de Ventisit, zal wel een mooie structuur op mijn huid opleveren. Moeizaam het broekje uitgewerkt en weer op pad. Ha heerlijk, frisse lucht, laat de boel opdrogen. Iets verderop een fietsviaduct, geheel onder water. Via de stoep rechts of links erlangs? Links maar, en dat was dus een foute keuze. Het voetpad hield op werd een modderplek en daar zit je dan. Wanhopig glijden de wielen door de modder en zit je vast, in je blote kont. Gelukkig was hulp nabij. Enkele toeristen zagen mij in mijn benarde positie zitten, alhoewel zij er geen idee van hadden dat die misschien nog wel iets benarder was dan ik wilde toegeven. Zij wilden mij wel een zetje geven, pffff...
Even later begon het op te klaren en ik kwam mijn broer nog tegen die net terug van vakantie was en zijn eerste ritje ging maken. Even bijgekletst.
Het laatste stuk kenmerkte zich door te bedenken hoe ik die broek weer aan zou krijgen voordat ik voor de voordeur zou staan. Waar zou ik mijn broekje weer aan kunnen trekken. Uiteindelijk een plaats bedacht, zo'n anderhalve kilometer van mijn thuis, waar ik mij, als ik even rond zou kijken, waarschijnlijk weer snel zou kunnen fatsoeneren.

Ik heb nog getwijfeld mij aan te melden bij 'VLA ontmoet ALF', op zoek baar 'De Zaanse Schans'. Deze event was pas een paar dagen geleden aangemeld en ik zag hem gisteren op Ligfiets.net. Het leek mij leuk, maar de weersverwachtingen waren niet best. Ik hoop dat ze toch nog een leuke dag gehad hebben.
 

 

Kano

'Er rijdt een kano op de weg! Er rijdt een kano op de weg' kreeg ik vanmorgen te horen van een irritante bromfietser. Ik had hem graag een klap met de peddel verkocht, maar die had ik dus niet.  Als hij nou had gezegd 'er rijdt een speedboot op de weg' dan had ik hem van de weg gevaren. Hè bah, wat een aggressieve gedachten.
Waarschijnlijk was hij gewoon jaloers..

Ik moest nog wel even denken aan een blogpost van Paul, met een mooi gele Strada die door een enorme plas water rijdt.

Opgeblazen

Ik reed gisteren met 46 kilometer per uur richting de pont en werd bijgehaald door een racefietser. Respect! Hij reed denk ik boven de 50.
Hij stortte vervolgens wel compleet in, loste direct en lag binnen de kortste keren een eind achter. Compleet opgeblazen.
De pont zal hij niet meer gehaald hebben.

Walter

Van Petra had ik voor mijn verjaardag een toegangskaart gekregen voor Torhout Werchter classic, met optredens van Simply Red, Lana del Rey en als uitsmijter Bruce Springsteen. We hadden bedacht dat we vrijdagavond zouden gaan kamperen en zaterdag rustig aan naar het festival terrein zouden gaan.
Petra had een camping uitgezocht en we gingen naar camping Holsteenbron nabij Zonhoven. Die naam, maar ook de plaats, deed mij erg denken aan de woonplaats van de familie Flodder. Een uitgebreide villawijk in beste Belgische traditie. Overigens woonde de familie Flodder niet in Zonhoven, maar in Zonnedael, en is de serie opgenomen in Sittard. Wat ons verbaasde was dat je overal door de woonwijk 70 mocht rijden.
De camping lag midden op de heide. Ook deze camping was opgezet in de beste Belgische traditie. Veel vaste plaatsen, bezet door smoezelige stacaravans. Ook waren er een aantal kunststof huisjes geplaatst, waarschijnlijk voor de verhuur, dat alles goed van elkaar afgescheiden door hoge heggen. De camping bestond een jaar of 30, en er was een fiks uitgevallen monument die de opening in herinnering bracht. Een schepen, een minister voor toerisme en enkele andere hoogwaardigheidsbekleders, allemaal waren zij bij deze gedenkwaardige opening aanwezig. Het geheel werd bestierd door een Vlaamse madam in de beste Belgische traditie. De camping is was vooruitstrevend. Op de website was zelfs onder het kopje 'nieuwsjes' te vinden dat ze in 2005 nog een innovatieprijs hadden gewonnen. Ook draaide de camping deels op een hele serie zonnepanelen, die er al zeker een jaar of 10 lagen. Voor de onthaal was er een vakantiekracht, duidelijk nog wat onervaren en onzeker, maar zeer goedwillend. Zij kon ons echter niet helemaal helpen en wij werden naar de Vlaamse madam doorgestuurd. Mopperend kwam zij overeind in haar bloemetjesgordijn versierd met chocolade vlekken. De jeugd, vriendelijk, maar ze weten 'oh zo weinig'. Voor mij was dit meteen aanleiding om aan de vakantiekracht later een fooi te geven. De plaats konden we kiezen en de tent
stond snel.

De camping bleek ook een fietscamping te zijn met fietscafé. Interessant. De Vlaamse madam zei dat dit inhield dat de camping minder dan 500 meter van een route af moest staan. Ook moesten er fietsherstellingsmateralen zijn. Hier voegde ze fijntjes nog aan toe dat zij de fiets niet hoefde te kunnen herstellen, mochten wij dat al overwegen.

We konden ook eten op de camping, er was namelijk een cafetaria met terras. Helemaal lekker met dit mooie weer. Petra bestelde iets met geitenkaas, ik wilde de tagliatelle met zalm. De vriendelijke vakantiekracht ging de keuken in en opende de de ene na de andere vrieskist. Helaas werd het geitenkaas gerecht niet gevonden. Toen ze vroeg om een burger met frietjes, bleek dat dit cafetaria geen frieten bediende. Lijkt mij best een issue in België en is zeker niet volgens de beste Belgische traditie. Petra bestelde vervolgens ook de tagliatelle met zalm, en beide gerechten konden vervolgens een kwartiertje lang de magnetron van binnen bekijken.

Intussen hadden we Walter ontmoet, een zeer vriendelijk man. Walter bleek de enige fietser op de camping en toen wij richting het cafetaria liepen zagen we hem zitten naast zijn lichtgewicht North Face tentje.

Tentje staat niet meer helemaal goed, want hij was het aan het afbreken.

Hij at zijn avondgerecht uit een lichtgewicht pannetje en ik was meteen benieuwd naar zijn verhalen. Hij was alleen op pad en deed, in de beste Belgische traditie' een 'fietsroute langs brouwerijen'. Overigens was het boekje door 'n Ollander geschreven en bij hem had hij het boekje ook besteld, want in de boekhandel was het niet meer te vinden.

Walter met zijn fietsgids

Op deze camping zat hij niet verkeerd, want er kon uitgebreid bier geproefd worden in het cafetaria. En dat hebben we samen dan ook gedaan. Walter kwam uit Sint Niklaas en was inmiddels enkele dagen onderweg. Hij had tegen zijn vrouw gezegd dat hij ongeveer 12 dagen zou gaan fietsen, maar had inmiddels al doorgegeven dat het wel enkele dagen langer kon worden. Zijn vrouw stimuleerde hem ook om te fietsen. Hij had bij Valkenswaard de route opgepakt en was eerst langs 'Achelse Kluis' gereden. Vervolgens zou hij verder rijden richting het zuiden van België en daarna dwars door het zuiden van België weer terug richting Sint Niklaas. In het verleden had hij diverse tochten gedaan, ook met zijn vrouw, maar helaas ging het voor haar niet meer. Ik vond het mooi dat hij toch op stap ging. Twee jaar geleden was hij met zijn broer naar Santiago de Compostella gereden. De fiets van zijn broer was vanaf het begin al een zorgenkindje geweest, met versnellingen die niet goed liepen en brekende spaken, maar ze waren goed aangekomen.
Walter is 74. Ik vind het fantastisch dat je dan in je eentje op stap gaat met de fiets met een lichtgewicht tentje. Hij twijfelde aan een nieuw matje. Hoe vaak zou hij het nog gebruiken? Ik heb hem aangegeven dat als het matje niet lekker slaapt, hij mogelijk om die reden niet meer op fietsvakantie zou gaan. Als je nog op pad wil, moet je ook aan je comfort denken. Ik hoop je op één van je andere fietstochten nog eens tegen te komen...

Walter is ook een lied van het Belgische duo Lankmoed. Er is geen overeenkomst met onze Walter. maar het is zo'n leuk nummer. Dus luister naar Walter van Lankmoed!