Een slak op De Bak

Op weg naar het Paastreffen had ik een bijzondere meerijder, een slak. Hij zat er in Zaandam al op en reisde mee naar Utrecht en naar het Paastreffen. Daar is hij afgestapt. De Bak reed als een slak..

Voor de slak was ik een automobiel.

Verder was het Paastreffen heel gezellig. Het weer was prachtig en volgens mij was de opkomst hoger dan de afgelopen jaren. Ook de zonsondergang was prachtig en Ruud zijn Petra wilde nog een foto met glazen bol nemen. Ik heb het zonder glazen bol gedaan.

We stonden helemaal prima op de camping.

Altijd leuk om mede fietsers te zien en te spreken. Bert gesproken over zijn tocht naar de Noordkaap en nu naar Gibraltar. Walter gesproken over de Duitse waddeneilanden, ik heb plannen. Helaas konden we niet mee op de tocht, maar zijn we wel even via een  middelpunt van Nederland gereden, nabij Lunteren. Daar ging ook de familietocht heen.

Helaas is deze foto niet scherp ...

Marieke en Rembrandt hadden het weer goed voor elkaar. Dank jullie wel!

Jos maakt het toetje op zaterdag, Marieke begeleidt dit proces

En voor de mensen die nu op tocht zijn of binnenkort op een langere tocht gaan: Geniet ervan, Goede Reis!

De Afsluittocht

Ineens kwam het bericht dat de Afsluitdijk de komende jaren voor fietsers en wandelaars zou worden afgesloten. Een schok ging door de fietserswereld. Blijkbaar was er niet overlegd over alternatieve mogelijkheden. Het lijkt weer precies zo te gaan als bij de Houtribdijk. Fietsers zoeken het maar uit! De arrogantie van organisaties zoals Rijkswaterstaat komt vast uit een verleden, toen deze jongens ons droge voeten gaven. We hebben er veel aan te danken, maar we leven in andere tijden.

Vanuit Wieringen werd het initiatief genomen om in ieder geval nog een keer met velomobiels de dijk over te gaan en ons te laten zien. We hebben er een mooie fietstocht van gemaakt. Cees, Anita en natuurlijk ook anderen, bedankt!

Roef belde mij op of hij bij mij kon overnachten. Ik twijfelde toen of nog of ik zou gaan, Roef maakte met zijn vraag aan alle twijfel een eind. Natuurlijk. Hij maakte er een korte vakantie van. Eerste nacht bij Petra, de tweede nacht bij Cees en de derde nacht in Zaandam.

Op vrijdag kwam Roef mij in de middag ophalen en samen fietsten we naar het noorden. Onbekend gebied voor hokjesjager Roef, dus er werd geslingerd naar het noorden om zoveel mogelijk hokjes binnen te harken. Het was een mooie tocht. Vooral het stuk langs de Westfriese omringdijk en bij de Waddenzee waren prachtig. Het weer hielp natuurlijk.

Westfriese Omringdijk

Groote Sloot  bij Schagerbrug

Groote Sloot 

Zicht op de Waddenzee, Balgzand

Zicht op Den Helder

Gebroederlijk naast elkaar

Om ongeveer half zeven waren we bij Cees. We konden zo aanschuiven. Dank jullie wel!

's Avonds gezellig gekletst. En natuurlijk het verslag van TV NH gekeken, Cees en George vol in beeld. De volgende ochtend rustig aan gedaan en langzamerhand begonnen de mensen binnen te druppelen. André kwam als eerste vanuit Julianadorp, maar daarna volgden er velen en uiteindelijk reden we met 23 velovaarders weg.

Valentijn vertelt iets ..

De mooie Mango van Piet.

Eerst over het mooie voormalige eiland, toen buitendijks en vervolgens bij Den Oever de dijk op.

Mick

De opgang van de dijk was een prachtig stukje fietspad. Misschien wordt het allemaal zo mooi. Cees had voor maximale toeristische aantrekkelijkheid gezorgd. Overal werd even gestopt. Heerlijke tocht.

Stevin Sluizen

Het beeld van Lely, doet me altijd denken aan Lenin.

Aan de overkant moest natuurlijk even bij het afgesloten hek geposeerd worden.

Telefoonnummer?

Terug gingen we naar het Waddencentrum, bij Kornwerderzand. Hier was een educatieve uitstalling en een restaurant. Cees had van tevoren gewaarschuwd dat ze voldoende appeltaart moesten inslaan.

Terug bij Den Oever bleek dat de afsluiting al vanzelf in gang gezet werd. De brug was afgesloten en we moesten de fietsen over de vangrail tillen. Een hilarisch moment.

Kort hierna namen wij afscheid, en zijn we terug gereden richting de Zaanstreek. Boven het Alkmaardermeer ging de zon mooi onder. Een mooie afsluiting, beter dan die van de dijk.

De piramides van Warder

Het is het jaar 2454, het westen van wat Nederland heette staat alweer enkele eeuwen onder water. Alleen de hoogste duintoppen steken nog als eilanden boven het water van de Noordzee uit. Tijdens een onderzoekstocht van een team van duikers werd laatst een bijzondere ontdekking gedaan. Ruim onder de zeespiegel ontwaarde men drie piramides bij het verdronken plaatsje Warder. Ze lijken wel wat op de piramides aan het strand bij Caïro, de piramides van Cheops. Wat de functie van deze piramides geweest is, is onbekend, maar een religieuze functie wordt niet uitgesloten. De punten wijzen namelijk allemaal recht omhoog naar het Zenit, dit kan geen toeval zijn.

Met moderne technologie is een zo natuurgetrouw mogelijke weergave gemaakt van hoe deze piramides er mogelijk aan het begin van de 21e eeuw hebben uitgezien.

Impressie 21e eeuws mogelijk religieus complex 

Impressie vanuit andere hoek

      

En toen ging het licht uit

Afgelopen zaterdag heb ik mee gefietst met Nijl. Roef had een mooie tocht uitgezet in de buurt van Nijmegen. Maar, ik moest er eerst natuurlijk heen. Vanuit Utrecht was het een kleine 70 kilometer. Mijn gedachten gingen terug naar 2014. De helletocht naar het OBT in Nijmegen. Door de sneeuw, kwam ik, o.a. met Erwin pas aan in het donker. Zou ik dan wel om half 10 's ochtends in Nijmegen kunnen zijn? Ik besloot op half 7 te vertrekken, en dat bleek op tijd te zijn. Het was helder, maar koud. Het was niet glad. Weer ging het richting Wijk bij Duurstede, net zoals op de noodlottige 27 december j.l. Maar deze keer reed ik langs de doorgaande weg, via een prachtig fietspad. Pontje over en door naar Tiel. Mijn verlichting was niet geheel regelmatig en flikkerde een beetje. Was de accu bijna leeg? Op de weg naar Tiel ging het licht uit. Een andere accu hielp niet. Wat is er aan de hand? Gelukkig was het inmiddels licht geworden, dus ik zou de richting kunnen aangeven met mijn handen. Ineens deed de verlichting het weer, ik kon mijn knipperlichten gebruiken. Maar het was van korte duur. Gatverdarrie, de volledige elektrische installatie was uitgevallen.

Nu ben ik elektrisch een -nul-, dus ik zag alweer een tochtje naar Dronten in het verschiet. Daar heb ik even helemaal geen zin in.

Dat goede raad niet duur hoeft te zijn bleek na een telefoontje aan Theo - Velomobiel tijdens de tocht. Terwijl wij over dijken zwierden en aten bij een leuk dorpscafé in Megen, legde hij geduldig uit wat ik moest doen. Hij gaf aan dat het meestal lag aan een kapotte zekering. Maandag nieuwe zekeringen gekocht bij een auto onderdelen winkel. Voor 5 zekeringen (5 ampère) betaalde ik maar liefst 2 euro. Voor 40 cent bleek het probleem dus opgelost en ik heb reserve. Gelukkig! Ik ben weer verlicht en mijn claxon toetert harder en vrolijker dan ooit. 

Terug in Utrecht stond er 182 kilometer op de teller.